Mostrando entradas con la etiqueta curiosidades. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta curiosidades. Mostrar todas las entradas

jueves, 8 de marzo de 2012

Curiosidades: os catro presidentes da 1ª República

A primeira república en España non durou nin un ano. A crispación e a radicalización política era tal que nese corto periodo de tempo chegou a haber catro presidentes da República.
O primeiro presidente foi Figueras, que chegou a estar tan farto dos problemas políticos que un día agarrou do seu despacho e se dirixiu directamente a París. Pouco antes desta estampida reuniu os seus partidarios e adversarios e dixolles soamnemente: "Señores, estoy hasta los cojones de todos nosotros".
O segundo presidente Pi y Margall, describiu desta forma as decepcións que lle había dado a política: "Han sido tantas mis amarguras en el poder, que no puedo codiciarlo. He perdido en el gobierno mi tranquilidad, mi reposo, mis ilusiones, mi confianza en los hombres, que constituía el fondo de mi carácter. Por cada hombre agradecido, cien ingratos; por cada hombre desinterasado y patriótico, cientos que no buscaban en la política sino la satisfacción de sus apetitos. He recibido mal por bien.."
O terceiro presidente foi Nicolás Salmerón, famoso como Castelar, pola súa oratoria. Dimitiu porque non estaba disposto a firmar unha orden que iba en contra dos seus principios. En efecto, no mausoleo do cemiterio de Madrid onde está enterrado podese leer: "Abandonó el poder por no firmar una sentencia de muerte."
O cuarto foi Emilio Castelar. Cando se fixo cargo do poder executivo dixo nun discurso nas Cortes: "Para sostener esta forma de gobierno necesito mucha infantería, mucha caballería, mucha artillería, mucha Guardia civil y muchos carabineros".
Como acabamos de ver a inestabilidade da primeira república foi elevadísima. Pero todavía  podese exagerar. Así o facía a prensa francesa que estaba totalmente en contra da primeira república española. Nun periódico francés :"Se va restableciendo la tranquilidad. Hoy no han sido asesinados más que tres generales y un obispo. En Sevilla, fueron apedreados unos extranjeros. Pi y Margall amenazó a Castelar con un revólver. El ex alcalde Rivero se naturalizó alemán."

viernes, 2 de marzo de 2012

Curiosidades: Sabela II e Salmerón

A destronada raiña Sabela II vivía en París e necesitaba os servizos dun bo avogado. Pensou nos servicios de Salmerón, que vivía exiliado na cidade do Sena e había sido un dos catro presidentes da República. O ser recibido pola ex raiña Salmerón dixoll: "Señora, son republicano, non serei, pois, o avogado dunha raiña, senón que terei unha clienta española" Isabel II  contestoulle " Que sexa vostede ou non republicano, é cousa que lle atañe a vostede e non a mín; eu chamei o avogado máis eminente e o home máis honrado de España". Salmerón levou a cabo o pleito, ganou e non quixo cobrar minuta algunha. O enterarse disto  Isabel II, enville un retrato seu con marco de prata no que estaban engarzadas perlas e pedras preciosas. Salmerón  quedou co retrato e devolveulle o marco cunha carta de agradecemento. Pouco despois a raiña tivo que contratar a outro avogado; Don Manuel Cortina. Este tamén lle solucionou o caso e como minuta pediulle un retrato seu, pero, acordándose do sucedido con Salmerón, sen xoias. Os poucos días, don Manuel Cortina recibía un retrato de  Isabel II cunha expresiva dedicatoria que terminaba: "... e como ves, sen xoias". E, efectivamente, no retrato aparecía a raiña sen brazaletes, collares, aneis, nin pendientes, absolutamente sen ningunha xoia. (Carlos Fisas)

Fonte: Iescasasviejas

miércoles, 29 de febrero de 2012

Curiosidades: Narváez; o espadón de Loja

Ramón María Narváez naceu en Loja en 1800 e foi o dominador da escena política do reinado de Sabela II. Tiña fama de bruto, dictatorial e cabezón, son moitas as anécdotas que de él se contan, pero vamos a reseñar tres. Un día  visitouno o embaixador inglés, este  tiña a Narváez polos seus manexos políticos e  os seus contactos con Espartero (inimigo de Narváez), ata os mismísimos. Pois ben, agarrouno polo pescozo e deulle unha patada nos mismísimos do embaixador, botándoo á rúa. O cronista escribe en "salva sea a parte".
Outra vez nun Consello de Ministros que él presidía, un dos ministros dixo que antes de firmar unha determinada disposición cortabase a man dereita. Narváez respondiulle. "Vostede non se cortará ningunha man. Coa dereita firmará a disposición e coa esquerda tocarame vostede os pelendengues"
Pero a anécdota máis famosa ocorreu no seu leito de morte. Cando o capellán que entrou a confesarlle  preguntoulle se perdonaba os seus inimigos, Narváez contestoulle: "Non podo perdoar a ningún porque mateinos a todos"

jueves, 2 de febrero de 2012

Curiosidades Constitución 1812


 
» En 1810, as Cortes decretan a libertade de imprenta. O final da censura deu lugar a encendidas tertulias nos puntos de reunión. Os periódicos se compraban y se lían en alto nos salóns, os cafés ou nas prazas.

» Moitos foron s que se alistaron nos batallóns de defensa, enardecidos polas novas proclamas. Entre os batallóns de defensa da cidade de Cádiz, estaban os chamados "lechuguinos" chamados así pola cor verde do seu uniforme, aínda que tamén se atribuiu a que a maioría pertenecían os barrios de extramuros, onde se cultivaban as leitugas.

» A constitución establecía o sufraxio universal masculino indirecto. A pesar de que as muloleres non tiñan dereito a voto, elas tivieron un papel moi destacado en todo o proceso constitucional, moitas damas adiñeiradas mantíñan salóns de tertulias onde se debatían as novas ideas, houbo tamén mulleres periodistas como Carmen Silva ou articulistas como María Manuela López de Ulloa. Incluso había un periódico exclusivo para mujeres "El amigo de las damas" unha publicación que trataba de explicar cal era o lugar que se quería dar á muller na sociedade constitucional.

» O exaltado pobo de Cádiz tamén inventou as súas proclamas e cancións tal como o fixeron no seu tempo os revolucionarios franceses. Unha canción parecida a Marsellesa, decía :

"...
Recordemos, amigos, la gloria
que logramos un tiempo ganar:
nuestro brazo la Europa temía,
nuestro brazo enfrenaba la mar.
Hijos somos de aquellos valientes,
cuyos hechos el orbe admiró,
cuyo esfuerzo la América y Flandes
y la Italia y la Francia domó.
...
Si el francés con ficciones villanas
nuestro Rey consiguió cautivar,
no por eso consienta soberbio
que podrá su inocencia burlar.
La virtud le cubrió con su escudo;
la Justicia su espada sacó,
de Fernando defiende la vida,
y del Corso la ruina juró.
...
Los fuertes aceros,
patricios guerreros,
al punto empuñad:
marchad, sí, marchad.
Resuene el tambor,
veloces marchemos,
y la sangre Española venguemos
derramada con ciego furor.